۱
 
گزارش ایران اسلامی از یک جنجال سازی بیهوده؛
آیا شرایط «آزادی» برای حضور زنان آماده است؟
تاریخ انتشار : دوشنبه ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۴ ساعت ۱۲:۰۸
جنجال بر سر حضور زنان در ورزشگاه‌ها در سال 93 با اظهار نظر یک مقام دولتی بار دیگر بالا گرفت و سیاسیون، جامعه‌شناسان و مدیران ورزشی هرکدام به یک‌شکل و با نیت خاص بحث را پی گرفتند.
آیا شرایط «آزادی» برای حضور زنان آماده است؟
 
گروه اجتماعی ایران اسلامی: "سهم زن نیمی از آزادی"، شعاری که تقریباً پای ثابت وعده‌ها و فیلم‌های تبلیغاتی برخی نامزدهای انتخاباتی است. مردم دیگر به شنیدن این شعارها و مسکوت ماندن آن تا انتخابات بعدی عادت کرده‌اند. ولی این بار با وارد شد سپ بلاتر رئیس فیفا به این موضوع و خواسته‌اش از ایران برای راه دادن زنان به ورزشگاه و همچنین پس گرفتن میزبانی تعدادی از مسابقات جهانی والیبال از ایران توسط فدراسیون جهانی والیبال، بعید است که موضوع حضور زنان در ورزشگاه‌ها به این راحتی مختومه شود.

جنجال بر سر حضور زنان در ورزشگاه‌ها در سال ۹۳ با اظهار نظر یک مقام دولتی بار دیگر بالا گرفت و سیاسیون، جامعه‌شناسان و مدیران ورزشی هرکدام به یک‌شکل و با نیت خاص بحث را پی گرفتند. شهین دخت مولاوردی معاونت امور زنان و خانواده ریاست جمهوری با اظهارنظر فیس‌بوکی خود اولین تیر را پرتاب کرد؛ او نوشته بود: «در هیئت دولت به ممنوعیت ورود زنان به سالن مسابقات والیبال اشاره داشتم و مراتب اعتراض و ناامیدی نسل جوان را از این موضوع اعلام کردم، به‌ویژه آنکه تماشای این مسابقات در دوره‌های قبلی برای دختران و زنان محدودیتی نداشته است و ایجاد محدودیت در دوره دولت تدبیر و امید، مایه تعجب شده است. به نظر می‌رسد با اتخاذ تدبیر و سازوکار لازم در این خصوص می‌توان به جوانه زدن بذر امید دل بست.»

مطابق انتظار سیاسیون نیز یک به یک وارد معرکه شدند؛ فخرالسادات محتشمی پور همسر مصطفی تاج زاده یکی از محکومین فتنه ۸۸ در مصاحبه با ایرنا، دولت تدبیر و امید را یکی از قطب‌های مدافع حقوق بانوان دانست و گفت که «تا به امروز هیچ یک از استدلال‌های مخالفان این ماجرا را منطقی و مطابق با عقل و شرع و عرف جامعه ندیده است.» وی در ادامه‌ی مصاحبه‌اش صریح‌تر می‌شود و می‌گوید: «در صد زیادی از مخالفت‌های صورت گرفته را نه زیرتاثیر عامل‌های مذهبی بلکه سیاسی و برای رویارویی با دولت تدبیر و امید می‌داند.»

در ۱۶ فروردین‌ماه سال ۹۴ نیز روزنامه‌های اصلاح‌طلب به‌صورت هماهنگ خبری با عنوان "ورود زنان به ورزشگاه‌ها مجاز شد" را منتشر کردند. خبری که البته بعداً تکذیب شد اما هدفی که برای آن طراحی‌شده بود یعنی ایجاد مطالبه برای قشر خاصی از جامعه تا حدی محقق شد.


با این حال برخی از نمایندگان مجلس نظیر نیره اخوان و لاله افتخاری، این مطالبه را یک امر غیرضروری می‌دانند. اخوان نماینده مردم اصفهان می‌گوید: «زنان ایران مسائل حل‌نشده بسیار زیادی دارند، حالا یکسری از زنان و دختران آمده‌اند و حاشیه درست کرده‌اند و دارند به کمک رسانه‌ها آن را بزرگ می‌کنند، نباید ما را فریب بدهد. این‌ها را من شخصاً نماینده زنان ایران نمی‌دانم.»

افتخاری نماینده اصولگرا نیز نظر مشابهی دارد و می‌گوید: «من حضور خانم‌ها در استادیوم‌های ورزشی و حتی طرح این مسئله را ضروری نمی‌بینم و به اعتقاد من این مسئله‌ی مهمی نیست.» او بحث‌هایی نظیر ماده‌ی ۲۲۷ برنامه‌ی پنجم توسعه در خصوص سلامت و امنیت کودکان، ماده‌ی ۲۳۰ در خصوص زنان و خانواده، بحث بیمه‌ی زنان خانه‌دار و تأکید رهبری بر توجه به خانه‌داری به‌عنوان یک شغل، بحث‌های مربوط به مرخصی‌های زایمان خانم‌ها را به‌عنوان مسائل بسیار مهم در حوزه زنان می‌داند که می‌بایست تمرکز مردم و مسئولان به روی آن‌ها گذاشته شود.

در بین جامعه‌شناسان نیز برخی حضور زنان در ورزشگاه را جزو حقوق شهروندی می‌دانند و برخی نظیر خانم سهیلا صادقی عضو هیئت‌علمی دانشگاه تهران معتقد است «چیزی که نفعی برای زن ندارد چه حقوقی را برای آن‌ها می‌تواند تامین کند؟»

اما محمد امین قانعی راد رئیس انجمن جامعه‌شناسی ایران در مصاحبه‌اش با ایرنا می‌گوید: «متأسفانه هرگز توجهی به جنبه‌ها و تأثیرگذاری مثبتی که حضور خانم‌ها قادر است در ورزشگاه‌ها ایجاد کند، نشده است. زنانی که در آنجا حضور پیدا می‌کنند مادران کنونی و آینده‌ی کشور ما هستند. بدون شک حضور آن‌ها در این عرصه می‌تواند در انتقال فرهنگ ورزشکاری و ورزش دوستی به فرزندان و اعضای خانواده‌ی آن‌ها مؤثر باشد.» رییس انجمن جامعه‌شناسی ایران در مصاحبه خود می‌گوید: «ما در خیلی از بخش‌ها و مکان‌ها سیاست تفکیک جنسیتی را اجرایی کرده‌ایم. چرا نمی‌توانیم این سیاست را در ورزشگاه‌ها اجرایی کنیم. می‌توان به فکرهای خلاقانه و استفاده از طراحی‌های درست، ورزشگاه‌ها را به طرزی طراحی کرد که جایگاه‌های مختلف برای حضور خانم‌ها، آقایان و خانواده‌ها داشته باشند.»

چرا بانوان سالن ورزشی مجزا نداشته باشند؟

دکتر فرشته روح افزا، معاون طرح و برنامه و تدوین سیاست شورای فرهنگی - اجتماعی زنان، در خصوص ورزش بانوان به خبرنگار ایران اسلامی می‌گوید: «نشاطی که در ورزش هست مهم است و اهمیت ورزش برای زنان بر کسی پوشیده نیست و ما هم تاکید می کنیم که باید زنان سالم و با نشاطی داشته باشیم زیرا مادران آینده هستند اما نه به شکلی که دختران و زنان بروند در ورزشگاه بنشینند، آقایان ورزش کنند و خانم ها چیپس بخورند و کف و سوت بزنند، نهایتا چه اتفاقی می افتد که خانم ها آنجا حضور داشته باشند؟»

وی با انتقاد از اینکه «چرا برای ورزش بانوان به شکل صحیح برنامه ریزی نمی شود؟»، می‌افزاید: «چرا نباید خانم‌ها برای خودشان سالن مجزا داشته باشند، چه در تهران چه شهرستان ها. مشکل خانم ها یا دختران وزنان ورزشکار ما اینست که چرا سالن های ورزشی مجزا ندارند و امکانات ورزشی مناسب در اختیار آنان قرار نمی گیرد.»


عضوشورای فرهنگی اجتماعی زنان ادامه می‌دهد: «ما نیز به برخی مسائل در حوزه ورزش بانوان اعتراض داریم؛ به این اعتراض داریم که محیط اختلاط خلاف شرع است و چرا باید اصرار داشته باشیم که زنان در محیط های اختلاط شرکت کنند؟»

روح افزا تاکید می‌کند: «باید در نظر داشته باشیم حضور زنان در سالن های ورزشی و استادیوم ها چون محیط اختلاط است نه به نفع زنان است نه به نفع مردان و در این راستا باید بایک نگاه صحیح و اسلامی وارد شویم که کسی آسیب نبیند.»

درنهایت به نظر می‌رسد کلام مشترک دولتی‌ها و کارشناسان خبره دینی و اجتماعی لزوم تهیه زیرساخت‌ها و طراحی مناسب ورزشگاه‌ها و فرهنگ‌سازی کافی برای حضور خانواده‌ها در استادیوم‌های ورزشی است.

اما در بخش دوم گزارش خوب است به وضعیت کنونی زیر ساخت‌های ورزشی و میزان آمادگی آنها برای حضور بانوان ایرانی نگاهی اجمالی بیندازیم.

قطعاً اولین و مهم‌ترین مسئله برای امکان سازی حضور خانواده‌ها در ورزشگاه‌ها امنیت است. هنوز که هنوز است، در بزرگ‌ترین ورزشگاه ایران، مسئله پرتاب مواد محترقه به داخل زمین و دیگر سکوها یک مسئله جدی است و بارها AFC نسبت به آن هشدار داده و محرومیت‌های را در نظر گرفته اما بازهم در بازی‌های حساس و پر تماشاگر پرتاب مواد محترقه و دیگر اشیا سخت و حتی صندلی‌های ورزشگاه به درون زمین و یا به طرف هواداران تیم رقیب را شاهد هستیم. درواقع می‌توان گفت اوباش گری تبدیل به یک امر رایج در میان برخی تماشاگر نماها شده است. از شهرآورد سال۷۳ که درگیر شدن بازیکنان تیم‌های استقلال و پرسپولیس، بهانه لازم برای هجوم هزاران نفر از تماشاگران به داخل زمین را فراهم آورد و داور بازی از ترس چاقو خوردن پا به فرار گذاشت و یا بازی ایران و ژاپن در مقدماتی جام جهانی۲۰۰۶ که در اثر ازدحام جمعیت هنگام خروج ۶ نفر کشته شدند؛ شاید اوضاع فرهنگی هنوز هم بهتر نشده باشد و با کوچک‌ترین تحریک تماشاگران در بازی‌های حساس، صحنه‌های مشابهی را مشاهده کنیم. آن‌چنان که دعوا و زدوخورد و سنگ‌پرانی در بازی‌های حساس بین هواداران تیم های مختلف در بین سکو ها و بیرون از ورزشگاه و دویدن جمعیت و در نتیجه زیر دست و پا ماندن یک عده، صحنه‌ای تکراری است. به نظر می‌رسد راه‌حل معاونت امور زنان و خانواده ریاست جمهوری مبنی بر اینکه "حضور زنان باعث تلطیف محیط‌های ورزشی می‌شود" نیز کمی خوش‌بینانه و به دور از واقعیت باشد.

و اما در خصوص زیرساخت‌ها متأسفانه باید گفت که ورزشگاه آزادی تهران به‌عنوان بزرگ‌ترین ورزشگاه کشور امکانات رفاهی اولیه برای تماشاگران را ندارد چه رسد به ورزشگاه‌های دیگر شهرهای ایران. هنوز نیازهای اولیه‌ای مانند سرویس بهداشتی مناسب در بازی‌های پر تماشاگر نایاب می‌شود و بوفه‌های فروش تغذیه در وضعیتی نامناسب و به دور از استانداردهای لازم به کار خود ادامه می‌دهند. مسائلی نظیر وسیله ایاب و ذهاب، فروش بلیط، بهداشت، فضای کافی برای نماز خواندن و غیره در بازی‌های پر تماشاگر جزو مشکلات اصلی بزرگ‌ترین و مجهزترین ورزشگاه ایران است. اما مشکل مهم دیگری که با ورود خانواده‌ها به این مکان خود را نشان می‌دهد نحوه برخورد کارکنان ورزشگاه خواهد بود؛ در حقیقت هیچ‌کدام از آن‌ها آموزش لازم برای رفتار در یک محیط خانوادگی را ندیده و عادت به خدمت در محیط مردانه‌ای را دارند.

اگرچه حرف زدن از فرهنگ‌سازی و ایجاد زیرساخت‌های لازم و مناسب‌سازی ورزشگاه‌ها ساده است اما در مقام عمل کار ساده‌ای نخواهد بود. چنانکه در مسابقات والیبال نیز در ابتدا حضور زنان در استادیوم بلامانع بود، اما با افزایش تعداد تماشاگران این ورزش محبوب و به‌تبع آن ایجاد حواشی، مسئولین فدراسیون والیبال تصمیم به ممانعت از حضور زنان در ورزشگاه گرفتند؛ زمانی که از محمود افشاردوست، دبیر فدراسیون والیبال پرسیده شد، چرا در گذشته این شرایط نبود و زنان برای تماشای والیبال به ورزشگاه‌ها می‌آمدند؟ وی پاسخ داد: «پس از حضور آن‌ها ‌متوجه‌ شدیم ‌این آمادگی وجود ندارد؛ هرچند ‌مانند فوتبال در ورزشگاه‌های والیبال، مشکلات فحاشی و الفاظ نامناسب در کار نیست اما هنوز زیرساخت‌های فرهنگی فراهم نیامده است.»

درمجموع به نظر می‌رسد که امکان سازی برای حضور خانواده‌ها در مسابقات ورزشی پیچیده‌تر از آن باشد که با چند جلسه و تصویب بخشنامه و آیین‌نامه و اظهارنظرهای جنجالی عملی شود و هرگونه ساده‌انگاری در این خصوص و جناحی عمل کردن ممکن است سبب رقم خوردن اتفاقات ناخوشایندی در آینده و جریحه‌دار شدن احساسات جامعه شود.
کد مطلب: 32870
 


 
 
Sweden
۱۳۹۴-۰۳-۲۶ ۱۸:۵۶:۵۶
حلال محمد حلال الی یوم القیامه و حرامه حرام الی یوم القیامه

اینهمه اصرار برای انجام یک گناه چه معنایی دارد؟ آیا شکی دارند که تماشای بدن برهنه مرد بر زنان حرام است؟ (1228)